Gazometria

Gazometria

Gazometria to badanie oceniające prężności gazów oddechowych (tlenu i dwutlenku węgla) oraz równowagę kwasowo-zasadową we krwi tętniczej. Wykonywana jest w trakcie diagnostyki pulmonologicznej i w trakcie  kontroli leczenia chorób płuc.
Jest również konieczna przy podejrzeniu zaburzeń metabolicznych wpływających na równowagę kwasowo-zasadową.
Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania ze strony pacjenta.
Wskazaniem do wykonania gazometrii jest duszność z podejrzeniem niewydolności oddychania  lub podejrzenie zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej.
Krew zwykle pobiera się z tętnicy promieniowej – nakłucie wykonuje się cienką igłą ze strzykawką w okolicy nadgarstka po stronie kciuka. Zabieg jest nieprzyjemny i może być bolesny.
Nakłucie nie jest łatwe i nie zawsze się udaje, czasami potrzebna jest więcej niż jedna próba.
Podczas badania należy trzymać rękę nieruchomo.
Po badaniu trzeba mocno przyciskać opatrunek do miejsca pobrania przez kilka minut, aby zapobiec powstaniu krwiaka w miejscu nakłucia.
Prawidłowe wyniki gazometrii krwi:
•    pH – 7,35–7,45,
•    ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla (PaCO2) – 32–45 mm Hg
•    stężenie wodorowęglanów w osoczu (HCO3) – 21–27 mmol/l
•    nadmiar zasad we krwi (BE) –2,3 do +2,3 mEq/l
•    ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej (PaO2) 75–100 mm Hg
•    wysycenie tlenem hemoglobiny we krwi tętniczej (SaO2) 95–98%.